Aktualności

Twister w zestawie z bocznym trokiem od wielu lat sprawdza się w połowach okoni. Stosujemy go z powodzeniem w zbiornikach zaporowych, rzekach, jeziorach czy nawet stawach. Niektórzy wędkarze nie wierzą jednak w skuteczność tej metody w przypadku wyrośniętych okazów. Czy na pewno mają rację?

Krzysztof Dąbrowski:
– Wraz z małżonką wybraliśmy się na urlop w Bieszczady nad Jezioro Solińskie i przy okazji postanowiłem trochę powędkować. Zatrzymaliśmy się w miejscowości Solina. Była to moja pierwsza wyprawa z wędkami nad ten zbiornik. W sierpniu pogoda dopisała, było ciepło i słonecznie.

Wypłynęliśmy na rozległe wody zbiornika z echosondą i sprzętem do spinningowania – z myślą o solińskich sandaczach i legendarnych już okoniach. W pobliżu ośrodka wczasowego dno gwałtownie opadało, a jedyne możliwe do biczowania przybrzeżne rejony oplatała pajęczyna daleko zarzuconych gruntówek i zestawów wywiezionych na górki położone 200–300 m od brzegu. Nie miałem ani planu batymetrycznego, ani pomysłu na dalsze poszukiwanie łowisk, i pierwszy dzień wędkowania upłynął głównie na chwytaniu promieni słonecznych i wpatrywaniu się w ekran echosondy.
Wieczorem o solińskie łowiska podpytałem miejscowych wędkarzy. Byli bardzo uprzejmi, opowiedzieli, jak układa się dno zbiornika, że w zatokach jest trochę płycej i doradzili, gdzie wybrać się ze spinningiem na interesujące mnie drapieżniki.

Następnego dnia wpłynęliśmy w malowniczo rysującą się o poranku spokojną zatokę na wysokości m. Jawor. Ekran echosondy pokazał urozmaicone górkami i uskokami kamieniste dno. Zatrzymałem łódź nad 8-metrowym spadkiem i posyłałem zestaw na płycej położony grzbiet. Wyholowałem dwa nieduże okonie i miałem jedną obcinkę szczupaka. Ale przecież nie o to chodziło. Zacząłem szukać innego miejsca.
Zakotwiczyłem łódź na 12 metrach i zarzucałem przynętę na 6-metrową górkę. Pierwsze przeciągnięcie twistera wskazywało, że spadek obfituje w niezłe rumowisko. Za drugim razem poczułem potężne uderzenie. Zaciąłem. Ryba momentalnie przymurowała. Patrzyłem na wygiętą szczytówkę, naprężoną do granic wytrzymałości żyłkę „szesnastkę”, a oczami wyobraźni na trzymającego przynętę sandacza, przyczajonego gdzieś pomiędzy ostrymi krawędziami głazów.

Rokowania nie były najlepsze.
Kilka razy uderzyłem dłonią w dolnik. Ryba ze spokojem godnym suma odjechała kilkanaście metrów w prawo, po czym znów zaległa przy dnie. O solińskich sumkach wiele słyszałem od wędkarzy i za bardzo nie miałem ochoty uczestniczyć w przesądzonym z góry pojedynku. Czas mijał, a ja mogłem tylko obserwować kolejne odjazdy ryby. W końcu oderwałem ją od dna i zaczęło się pompowanie. Moja zdobycz dziwnie osłabła i nabrałem pewności, że holuję parokilogramowego sandacza. Przez myśl mi nawet nie przeszło, że na drugim końcu wędki może być uwieszony okoń.

Może dlatego, gdy zobaczyłem rybę na powierzchni, mało nie wypadłem z łódki.
Nie mogłem znaleźć miarki. Wygrzebałem z torby zapasową linkę kotwiczną, przyłożyłem ją do zdobyczy i odciąłem równo za końcem płetwy ogonowej. Na szczęście miałem wagę elektroniczną, a żona zabrała aparat. Trzy kolejne pomiary wskazały równo 2,20 kg, a zmierzony w ośrodku odcinek liny 51,3 cm! Okoń był zahaczony za pyszczek. Delikatnie go odpiąłem i po krótkiej sesji zdjęciowej z wigorem ruszył w głębiny.

Ciekawe, czy jeszcze kiedyś weźmie...