Aktualności

Wraki należą do najlepszych łowisk bałtyckich wątłuszy, jednak niełatwo wyholować z nich dorodną sztukę. Zacięty olbrzym potrafi schronić się w zakamarkach statku, wplątać pilker w oplatające go sieci i przez wiele minut krążyć w pobliżu dna.
O atrakcyjności takiego łowiska i emocjach towarzyszących holowaniu okazów przekonali się uczestnicy dorszowej wyprawy na pokładzie jednostki „Sun Ship”, która 15 marca br. wyruszyła na Bałtyk z Mrzeżyna. Wszyscy łowili kapitalne wątłusze, a armator jednostki – zarazem wędkujący szyper, Sebastian Kaczmarek – wyholował dwa olbrzymy o masie 26,10 i 23,30 kg. W sukcesie dopomogły mu: wędzisko Cormorana długości 2,7 m (100–180 g) i żyłka karpiowa o wytrzymałości 29 kg.
Gratulujemy!

Sebastian Kaczmarek:
To był zwyczajny rejs z wędkarzami, długo penetrowaliśmy łowisko w poszukiwaniu okazów dorszy. Niestety, bez większych efektów. Przeszukany obszar był już tak duży, że zaczynało brakować pomysłów, a na twarzach wędkarzy powoli malowało się zwątpienie.

Niedaleko spoczywał wrak, więc postanowiłem tam zajrzeć. Poinformowałem ekipę, że lepiej pozakładać stare pilkery, by straty nie były dotkliwe. Od razu dostrzegłem powrót nadziei i chęć do dalszej walki.

Ustawiłem jednostkę nad wrakiem i czym prędzej wybiegłem na pokład, by też mieć szansę na grubą rybę. Po pierwszym napłynięciu efekty były mizerne – trzy sztuki od 2,5 do 3 kg. Napłynąłem ponownie. Tym razem nie łowiłem, za to doszły mnie krzyki: „szyper, osęka. Szyper dawaj hak” – to była dobra melodia dla moich uszu. Drugi najazd zaowocował sztukami o masie: 5; 7,5; 12; 13 kg i dwiema po 9 kg! Na pokładzie zrobiło się wesoło, kilka osób zakończyło wędkowanie i rozpoczęło świętowanie.

A ja postanowiłem spróbować jeszcze raz. Spuściłem przy burcie czerwony pilker „Bora” o masie 120 g i modliłem się, by szczęśliwie omijał zaczepy i trafił pod nos jakiejś głodnej bestii. Pierwsze szarpnięcie – i nic, drugie też nic, trzecie... I stało się – zaczep. Już po pilkerze. Ale zaczep po chwili ożył. Kij przeniósł na moją rękę kilka potężnych uderzeń. Gdy zaskoczenie minęło, przyszły myśli, co dalej? Bo za każdym razem, kiedy podnosiłem wędkę na wysokość dwóch metrów, dorsz zabierał z kołowrotka 4 metry żyłki. Hamulec miałem ustawiony w sam raz, ale bałem się gwałtownych ruchów ryby. Po około 15 minutach dorsz pozwolił się oderwać od dna. Wokół mnie zebrali się wędkarze. Słyszałem zabawne komentarze: „zaraz wyciągnie U-Boota albo korek z dna i nie będziemy mieli jak wrócić do domu”. Zmęczenie dawało się we znaki, bo ciągnięcie bestii z 32 metrów to prawdziwa męczarnia. Po około 35 minutach z głębiny wyłonił się biały brzuch olbrzymiego dorsza. Komentarze zmieniły się diametralnie, a ja zastanawiałem się, czy hak wytrzyma. W końcu wspólnymi siłami daliśmy jednak radę.

Zważyliśmy monstrum, miało 26,10 kg! Zdjęciom i zachwytom nie było końca, a okrzyki radości było słychać chyba aż na lądzie...
Nadszedł czas, by ruszać w stronę portu. Napłynąłem pożegnalnie na wrak i wyszedłem ze sterówki, aby jeszcze raz zarzucić przynętę. Los tak chciał, że wyciągnąłem do pary kolejnego olbrzyma – dorsza o masie 23,30 kg! Nie muszę chyba dodawać, jakie było zdziwienie wśród wędkarzy. Życzę każdemu wędkarzowi tak udanego dnia, jak ten, który przytrafił mi się 15 marca 2009 r.