Artykuły

Kilkukilometrowy fragment Wisły poniżej progu w Łączanach jest najwyżej położonym łowiskiem, gdzie można nastawić się na jazie i łowić je w sposób pozbawiony znamion przypadku. Takie swoiste, jaziowe kresy.

Pierwszym dobrym łowiskiem jest rozległa kamienista rafa położona tuż poniżej progu. Zresztą słowo „rafa” nie do końca oddaje charakter tego miejsca. Jest to duże rozlewisko, gdzie Wisła płynie wąskimi i bystrymi strugami, rozdzielonymi przez rzucone w nurt wielkie głazy. Miejsce to bardziej pasuje do wysokogórskiego potoku niż do nizinnej rzeki. Rafa jest świetnym łowiskiem wiosenno-letnim i jednym z najlepszych łowisk nocnych.

Wczesną wiosną, a nawet zimą o wiele atrakcyjniejsze są łowiska położone przy lewym brzegu, umocnionym kamienną opaską. Ten rejon to domena sandaczy i potężnych okoni. Poniżej niewielkiego dopływu opaska kończy się, a jej miejsce zajmuje dziki, nieumocniony brzeg. Wysokie burty, masa zwalonych do wody drzew i krzaków to łowisko, jakie jazie lubią najbardziej. Na tym bowiem odcinku jest ich bez wątpienia najwięcej. Jednak wędkowanie nie jest tu łatwe. Praktycznie nie ma możliwości poruszania się wzdłuż brzegu. Do dyspozycji pozostają wąskie karczowane przez wędkarzy przełazy. Jazie generalnie łowi się tuż przy omywanych przez wodę gęstych wiklinach, zwaliskach i brzegowych podmyciach. Stan wody nie ma wpływu na żerowanie ryb. Jedynie bardzo gwałtowny przybór może odebrać im apetyt. Najlepszą przynętą w tym łowisku są małe i średniej wielkości pływające woblery. Dość powiedzieć, że niemal siedemdziesiąt procent ryb łowi się spod nawisów krzaków, drzew czy wysokich traw – tak więc tylko pływający wabik umożliwia dobranie się jaziom do skóry.

Przeciwległy brzeg prawie na całej długości umocniony jest starą – w wielu miejscach zniszczoną – kamienną opaską. Mimo że za dnia i tam można trafić na jazia, kamieniste wypłycenia warte są odwiedzenia wieczorem i nocą. O tej porze jazie stadnie wędrują pod drugi brzeg, by wraz z pierwszym świtem wrócić w swoje krzaczaste ostoje.
Sezon na łączańskie jazie zaczyna się wczesną wiosną wraz ze spływem największych pośniegowych wód (połowa marca, czasem nieco wcześniej) i trwa do późnej jesieni.